|m Le’ chArt


Public Library
June 4, 2007, 9:28 am
Filed under: Socials

จาก ห้องสมุดประชาชน “ของฉัน” « iTeau’s Dirt

อ่านเรื่องของโต แล้วอ่าน comment ที่พูดถึงห้องสมุดที่เป็นของเอกชน ผมก็กลับมานั่งคิดว่า นั่นสินะ จะเป็นไปได้มั๊ยที่จะมีห้องสมุดที่จะอยู่ได้ด้วยตัวเอง คิดๆ แล้วรู้สึกยากเกินไป เพราะห้องสมุดทั่วไปแทบจะทั้งหมด ต้องอาศัยเงินสนับสนุนไม่ว่าทางใดก็ทางหนึ่ง อาจจะเป็นรัฐบาล หรือเอกชนก็เป็นกองทุน มูลนิธิ ฯลฯ

เอาใหม่ ถ้าลองมาคิดในแง่ธุรกิจบ้างล่ะ ก็อาจต้องมาคิด cash flow ดูว่าที่มาของรายรับและรายจ่ายมาจากไหนบ้าง ลองคิดจากห้องสมุดที่สามารถเก็บเงินได้ทุกอย่าง

รายได้ มาจาก ค่าสมาชิก ค่าเข้าใช้ ค่ายืม-คืนทรัพยากร ถ่ายเอกสารทำสำเนา ค่าใช้บริการคอมพิวเตอร์/อินเตอร์เน็ต ค่าใช้ห้องน้ำ ค่าบริการช่วยสืบค้นถามตอบ

รายจ่าย มาจาก ค่าพนักงาน ค่าสาธารณูปโภค(น้ำ ไฟ โทรศัพท์ อินเตอร์เน็ต) ค่าซื้อหนังสือใหม่ สื่อมัลติมีเดีย ค่าสมาชิกวารสารและฐานข้อมูล ค่าทำความสะอาด ค่ารักษาความปลอดภัย ค่าวัสดุสิ้นเปลืองในการให้บริการ ค่าบำรุงรักษาอุปกรณ์ ถ้าห้องสมุดต้องการที่จะให้น่าสนใจ เขาก็ต้องมีค่าใช้จ่ายในการทำกิจกรรม นิทรรศการหมุนเวียนต่างๆ เพิ่มเติมอีก

ห้องสมุดมีรายจ่ายมากกว่ารายได้มากนัก  หลายห้องสมุดก็เลยพยายามทำอะไรเพิ่มเติมเช่น ขายอาหาร ขายกาแฟ หรือถ้าเก่งๆ หน่อยก็ขายหนังสือด้วย แต่ก็อาจจะมีปัญหากับ vendor ในการทำบัญชีอีก

หนทางสร้างรายได้ผมอยากเห็นคือการปรับตัวเป็น knowledge center ถึงแม้ว่านั่นจะหมายถึงต้องมีการปรับปรุงด้านบุคคลากรอยู่เยอะทีดียว จากสมมติฐานที่ว่า ถ้าใครอยากรู้เรื่องอะไร สามารถมาปรึกษาห้องสมุดได้ แล้วห้องสมุดให้คำตอบเขาได้ เป็นพี่เลี้ยงช่วยเขาจนถึงจุดหมาย อันนี้น่าจะเป็นที่มาของรายได้ได้อย่างดี แต่ทุกวันนี้คือ เวลาเขาอยากได้ข้อมูล เขารู้ว่าต้องมาที่ห้องสมุด หาด้วยตัวเอง หรือบรรณารักษ์อาจจะชี้แหล่งบ้าง แต่บางทีเขาอาจต้องไปหลายที่ กว่าจะได้คำตอบ

ซึ่งถ้าปรับตรงนี้ได้ นอกจากจะได้รายได้ที่เป็นค่าที่ปรึกษา หรือค่าข้อมูลแล้ว ยังเป็นการเพิ่มพูนพัฒนาองค์ความรู้ไปเรื่อยๆ ซึ่งจะทำให้เป็นแหล่งข้อมูลที่เชื่อถือได้ เก่งขึ้น เชี่ยวชาญขึ้น

แต่แนวคิดแบบนี้ คงทำได้แค่ห้องสมุดเฉพาะ หรือห้องสมุดที่เป็นของกลุ่มวิชาชีพ แต่ก็ขึ้นกับว่ากลุ่มวิชาชีพนั้นๆ ต้องเห็นว่าห้องสมุดมีความสำคัญต่อการพัฒนาวิชาชีพตัวเองด้วย

อย่างไรก็ตาม โลกที่ห้องสมุดจะอยู่ได้ด้วยตัวเอง นั้นค่อนข้างเป็นอุดมคติ คนต้องคิดว่าห้องสมุดนั้น มีความจำเป็นต่อชีวิต คนยินดีที่ support เท่าที่ทำงานกับห้องสมุดมาสองปีได้ ก็รู้สึกว่าห้องสมุดบ้านเรามีปัญหาจริงๆ แหละครับ การพัฒนาอย่างมองทั้งองค์รวมยังมีปัญหามาก น่าเศร้าใจตรงที่เห็นบางห้องสมุดที่สร้างใหม่ๆ ของบางที่ ที่เจ้าของหน่วยงานก็ดูเหมือนว่าเห็นความสำคัญสร้างตึกใหม่ที่สวยงาม แต่ข้างในสุดท้ายก็เหมือนเดิม เช่นมีแต่เงินที่จะทำกิจกรรม แต่ไม่มีเงินซื้อหนังสือ หนังสือไม่น่าสนใจ ไม่มีอะไรใหม่ มีแต่ของบริจาค ค้นคว้าหาความรู้ไม่ได้เต็มที่เท่าที่ควร แทนที่จะเป็นห้องสมุด สุดท้ายเป็นที่เก็บหนังสือ แต่ว่าจะทำไงได้ล่ะครับ จริงมะ

Advertisements

Leave a Comment so far
Leave a comment



Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s



%d bloggers like this: